Wat een heerljke rosé voor maar 6€
Roséwijn heb je tegenwoordig in alle maten, soorten, smaken en prijsklassen. Van een licht zalmroze terraswijntje tot een gastronomische rosé die perfect bij een zomerse barbecue past. Toch hoorde ik onlangs iemand vol overtuiging zeggen: “Ik betaal nooit meer dan 6 euro voor een rosé.”
En toen begon ik mij af te vragen: wat is eigenlijk het criterium achter zo’n uitspraak?
Is het omdat rosé volgens sommigen “maar rosé” is? Omdat het een wijn zou zijn die je gedachteloos koud trekt op een zonnig terras? Of verwachten we gewoon niet meer kwaliteit zodra een wijn een roze kleur krijgt?
De echte vraag is natuurlijk: wat krijg je voor die 6 euro?
Want laat ons eerlijk zijn: voor dat bedrag koop je soms een frisse, correcte rosé. Maar soms vraag je je ook af of de inhoud niet eerder bedoeld was om autoruiten ijsvrij te maken in de winter. Een soort antivriesmiddel met een fruitig aroma.
Misschien helpt een eenvoudige rekenkundige benadering.
Een fles wijn in de supermarkt of bij de wijnhandel bevat namelijk veel meer kosten dan alleen de wijn zelf. Denk maar aan BTW, accijnzen, transportkosten en uiteraard ook de marge voor de verkoper die de investering doet om de wijn te importeren en op te slaan.
En geloof mij: die supermarkt zet die flessen echt niet uit pure liefde voor de wijnliefhebber in de rekken.
En dan hebben we de wijnboer nog niet eens vernoemd.
Die man of vrouw moet een tros druiven uiteindelijk omtoveren tot een fles wijn. Daar kruipt heel wat werk en geld in. Er is de arbeid in de wijngaard, het onderhoud van de stokken, de machines, de behandelingen tegen ziektes, het risico op slecht weer, de oogst, de vinificatie, de tanks, de fles, de kurk of schroefdop, het etiket… en dan hopen dat de druiven zich dat jaar ook een beetje gedragen hebben.
En alsof dat nog niet genoeg is, zijn er vaak ook tussenpersonen die allemaal graag een stukje van de koek willen: importeurs, distributeurs, groothandels en noem maar op.
Dus wanneer iemand zegt dat een rosé absoluut niet meer dan 6 euro mag kosten, stel ik mij soms de vraag waar precies bespaard werd.
Op de druiven? Op de kwaliteit? Op de zorg in de wijngaard? Of misschien gewoon op alles tegelijk?
Natuurlijk hoeft een dure rosé niet automatisch beter te zijn. Er bestaan uitstekende betaalbare wijnen. Maar kwaliteit heeft nu eenmaal een prijs. En een wijnbouwer die met passie werkt, goede druiven oogst en zorgvuldig vinifieert, kan onmogelijk wonderen verrichten voor een bodemprijs.
Misschien moeten we rosé eindelijk eens dezelfde ernst geven als witte of rode wijn. Want achter een goede rosé schuilt evenveel vakmanschap, evenveel risico en minstens evenveel passie.
En trouwens: als je zonder nadenken 12 euro (bodemprijs) betaalt voor een BaCo of een GinTo op een terras, waarom zou een zorgvuldig gemaakte fles rosé dan plots “te duur” zijn boven de 6 euro?
Dus deze zomer: proef, vergelijk en ontdek. Maar kijk misschien nét iets verder dan alleen het prijskaartje. Want soms proef je het verschil tussen een echte rosé… en een fruitige vorm van antivries.