Af en toe moet je de fles laten liggen
Ik verkoop niet alleen wijnen via Covino, maar ben ook een fervent wijnliefhebber.
En als wijnliefhebber sta ik soms voor bijzonder moeilijke keuzes in het leven. Niet over wereldpolitiek of belastingen (alhoewel...), maar over veel belangrijkere zaken zoals:
“Zal ik die fles vandaag openmaken… of laat ik ze nog wat liggen?”
Sommige wijnen geven meteen duidelijkheid. Daarvan denk je: beter vandaag opdrinken, want morgen zou die wel eens kunnen smaken alsof ze een weekend op de achterbank van een warme auto heeft doorgebracht.
Maar andere flessen zorgen voor een echt innerlijk conflict.
Vooral witte wijn. Want is witte wijn eigenlijk lang houdbaar?
Veel mensen denken nog altijd dat witte wijn na twee jaar spontaan verandert in azijn of citroenreiniger. Toch ligt de waarheid vaak iets genuanceerder.
Deze week had ik opnieuw zo’n existentieel wijnmoment. Achteraan in mijn wijnrek zag ik plots een fles liggen: Roero Arneis van Bric Cenciurio uit 2019.
Mijn eerste reactie? “Oei. Zeven jaar oud. Waarschijnlijk te lang gewacht". Dat is ongeveer de leeftijd waarop sommige mensen hun rosé al als archeologisch erfgoed beschouwen.
Dus ja: tijd voor de proef op de som. Opentrekken die fles. Eerst voorzichtig ruiken, even walsen, nog eens ruiken, kleine visuele check, een klein proefslokje. En ondertussen die typische spanning alsof je een oude kelderdeur opent in een horrorfilm.
Maar jongens toch… wat een ervaring. Die wijn was niet alleen nog perfect levend, hij was zelfs verbeterd. Mooier geïntegreerd, complexer, ronder en voller dan veel jonge Arneis-wijnen die ik de laatste jaren proefde. Waar jonge Arneis soms vooral fris fruit en wat amandeltoetsen toont, had deze fles plots extra diepgang ontwikkeld.
Blijkbaar ben ik niet de enige die dat merkt. Met een (tweede) glas bij de hand doe ik wat opzoekingen: Verschillende proefnotities en besprekingen van oudere Roero Arneis verwijzen naar verrassende bewaarkracht en extra complexiteit na enkele jaren flesrijping. De 2019 van Bric Cenciurio kreeg destijds trouwens al mooie beoordelingen, met aroma’s van wilde bloemen, rijp geel fruit, citrustoetsen en hazelnoot. Maar eerlijk? Ik denk dat die fles vandaag nóg beter smaakt dan toen ze jong was.
En daar zat ik dan, licht verbaasd naar mijn glas te kijken, alsof de wijn persoonlijk besloten had mij een lesje nederigheid te geven.
Moraal van het verhaal? Misschien moeten we stoppen met witte wijn automatisch als “snel opdrinken” te behandelen. Natuurlijk zijn er wijnen die gemaakt zijn voor onmiddellijk plezier. Maar sommige witte wijnen hebben meer ruggengraat dan we denken. En soms loont geduld. Al blijft het natuurlijk gevaarlijk. Want nu begint het volgende innerlijke conflict alweer: “Als die fles van 2019 zó goed was… hoeveel andere flessen liggen er nog verborgen in mijn kelder die ik eigenlijk allang had moeten openen?” Het leven blijft zwaar en beslissingen zijn soms moeilijk te nemen.